دیشب درمیانه تب وعرق، فرصتی بدست آمد تا نگاهی به عکس هایی کنم که طی هفته گذشته انداخته ام .درنگاه اول احساس کردم این عکس های آماتوری من هرچند چشم نوازند اما به گونه ای پراکنده و فاقد یک حلقه رابط معنایی اند و این همان چیزی بود که من از آن همیشه متنفر بوده ام  .دوباره به عکس ها نگاه کردم  چون هنوز باور نداشتم که در این هنر اینچنین بی استعداد و بی ذوق باشم!

در میان اندام واره های ما شاید، چهره ،تجلی انسانی ترین و گاهی حیوانی ترین وجه ما آدمیان باشد.پیشانی آی که از یک جهت به جهتی دیگر کشیده شده است گاه بلند و گاه کوةاه با خطوط موربی که به گاه خشم در هم می تنند و به گاه شادمانی از یکدیگر می گریزند .

  نور در فلسفه سهروردی جایگاه بسیار مهمی دارد و اگر در تلاش برای فلسفی و مطول نکردن این پست موفق باشم می توانم به اختصار بگویم که فلسفه «اشراق» به معنی نورها ،بواسطه محوری بودن مبحث نور -به معنای معرفتی و نه فیزیکی اش- به این نام شهره شده است.سهروردی معتقد است که منشا هستی نور است و منبع این اندیشه آنجاست که خداوند در قرآن کریم می فرماید:الله نور فی السموات و  الارض.